Od Kaelusa

Siedziałem w gabinecie ojca. Dopiero teraz wrócił. Musiał najpierw po raz setny sprawdzić stan zdrowia Hebiego i Kane’a. Ten pierwszy był osłabiony, nieco posiniaczony, ale zdrowy. W ciągu kilku najbliższych dni miał całkowicie wrócić do zdrowia. Ze strażnikiem sprawa miał się całkowicie odmiennie. Mój ojciec i Normenel robili co mogli by przynajmniej ustabilizować jego stan. Nawet powrót do konwencjonalnej ludzkiej medycyny nic nie dał. Życie wciąż z niego uciekało. Powoli, ale nieubłaganie.

- Oficjalne Kane wyjechał – powiedział ojciec.

- Jak to? Przecież ludzie widzieli Hebiego.

- Widzieli jakiegoś szaleńca biegnącego za Kane’em, a później krąg ognia, nic więcej. Tygrys nie na darmo jest nazywany uszami i głodem tego miasta. Ludzie, którymi się otoczył są najlepsi w tym co robią, a niczego nie robią tak dobrze, jak zacierają ślady. Oficjalna wersja mówi o tym, że na Kane’a napadli skrytobójcy, najprawdopodobniej demony. Kane stoczył walkę i wygrał, teraz wyjechał by dorwać spiskowców. Ogary znalazły już nawet odpowiednią liczbę świadków zdarzenia.

- Czy to nie dziwne, że on leży wpół martwy, a oni dokładnie wiedzą co mają robić?

- Kaelusie, Kane zawsze cenił samodzielne myślenie ponad wszystko inne. Nidy nie słyszałem, żeby wydał komuś szczegółowy rozkaz. To zawsze było „dowiedz się o tym”, „pilnuj tego”, samo wykonanie zawsze pozostawiał swoim ludziom. Ufał im. Właśnie Kaelu, co dokładnie widzieli twoi przyjaciele?

- Niewiele. Wilkołaki widziały tylko Kane’a i jakiegoś cytuję „potworzastego chłopaczka, który chciał ich zabić”. Irezaja natomiast rozpoznała Hebiego, ale ona nic na ten temat nie powie.

- Tak, wiem. Dziewczyna była nawet odwiedzić Hebiego i Kane’a – ojciec usiadł ciężko.

- A ty jak się czujesz? – zapytałem łagodnie.

-Źle. Kolejny raz... kolejny raz czuję, że zawodzę innych. Po raz kolejny demony okazały się potężniejsze od mojej mocy i kolejna osoba umrze, bo ja jestem zbyt słaby by jej pomóc...

- Nie mów tak! Dla niego jest jeszcze szansa! Ogion mu pomoże, zobaczysz – starałem się włożyć w to tyle pewności ile mogłem. – A ty jesteś najpotężniejszym uzdrowicielem w Kontraświecie.

- Ale po co mi cała ta potęga...? – westchnął ciężko. Wiedziałem jak to musiało być dla niego trudne. – Gdybyś widział wzrok Normenel kiedy patrzyła na mnie, błagając mnie, żebym mu pomógł. A szloch Viccy? Walkirie nie płaczą. Nic nie jest dla nich taką ujmą na honorze jak okazanie słabości poprzez łzy... Mam nadzieję, że cokolwiek Ogion planuje naprawdę się uda. W przeciwnym razie dusze wielu osób pogrążą się w cierpieniu.

Wyszedłem z gabinetu ojca w podłym nastroju. Nigdy nie znałem specjalnie dobrze Strażnika, ale mój ojciec zawsze miał o nim dobre zdanie, mimo licznych plotek. To nie zmieniało jednak faktu, że to co się z nim stało bardzo mnie martwiło. Czułem głęboki smutek i współczucie dla wszystkich, którzy byli z Kane’em blisko.

Wyszedłem do ogrodu. Na ławie wygrzewała się Argo. Tez była nie w humorze.Nerwowo machała ogonem.

- Hej Złociutka – zagadnąłem.

- Cześć Kael. Kiedy wróci Kari? – wiedziałem, że to pytanie padnie.

- Nie wiem maleńka. Pewnie niedługo – zrobiłem smutną minę. – A co moje towarzystwo już ci się znudziło? – udałem, że pociągam nosem.

- No coś ty! – zawołała drakona i wskoczyła mi na ramiona. Oplotła się wokół mnie i położyła mi łeb blisko policzka.

- No to się cieszę, bo już się bałem, że przestałaś mnie lubić...

- Nie przeszkadzam? – w drzwiach wychodzących do ogrodu stała Irezaja. Mieszkała tymczasowo u nas, bo rezydencja Kane’a miała stać oficjalnie pusta. Tak naprawdę to tam leżał Kane pilnowany przez Normenel i dwójkę z pięciu ogarów.

- Oczywiście, że nie – powiedziałem uprzejmie.

- On już jest zajęty! – syknęła Argo.

- Widzę... – powiedziała do drakony dziewczyna, a do mnie puściła oko.

- Nie przeze mnie! Ja go tylko wypożyczam. On należy do Biancy. Widziałam jak się całowali i to nadzy...

- Cicho już! Wiesz, ze o takich rzeczach się nie rozmawia? – poczułem nieprzyjemne ciepło na policzkach.

- Aż taki lowelas z tego naszego aniołka? No, no całować się i to bez ubrań... Straszne! – Irezaja zrobiła przerażoną minę. Drakona zaśmiała się, a ja spaliłam buraka i miałem ochotę zapaść się pod ziemię.

- Hej przestańcie obie. To nieładnie nabijać się czyimś kosztem – poskarżyłem się.

- Plasiam! – powiedziała drakona. – To ja idę gonić Fu! – krzyknęła i odbiegła. Fu był wrednym psiskiem jednego z hrabiów i często zapuszczał się na teren naszej posesji.

- Coś nowego? – zapytałem senatorównę.

- Nic. Hebi się martwi, łazi jak lew w klatce. Rakyo próbuje jak może go uspokoić, ale mu nie wychodzi. Kane nieprzytomny i wciąż krwawi. Normenel wypłakuje oczy kiedy myśli, że nikt nie widzi. Wyobrazić sobie, że myślałam o Strażniku jak o potworze.

- Nie ty jedna....

- On mi pomógł i to nie raz, a ja jedyne co mu zaoferowałam to dystans i strach. A teraz...

- Nie myśl tak. Trzeba mieć nadzieję – położyłem dziewczynie dłoń na ramieniu.

- Podziwiam ten twój wieczny optymizm...

- To zasługa mojej matki. Miałem co prawda jedynie trzy lata, kiedy jej czas nadszedł, ale otoczyła mnie bardzo potężnym zaklęciem. Dopóki moje serce bije fragment niej jest we mnie i nie pozwala mi stracić nadziei.  Ojciec często mi powtarza, że oddała mi swoje serce, a jej dusza pozostała przy mnie.

Irezaja spojrzała na mnie z ciepłem w oczach. Powoli poszliśmy przez ogród.